Yazmak benim en tatlı terapim; size ulaşan bu satırlar önce günlüğüme dökülüyor ve kimsenin okumayacağını bildiğim metinlerin bende ayrı bir yeri var. Orada daha cesurum, daha az terbiyeli, daha dağınık; cümleyi güzel bitirmek, kendimi doğru anlatmak ya da haklı çıkmak zorunda değilim. Kimseye dillendirmediğim, bazen henüz kendime bile itiraf edemediğim düğümleri yazarken fark ediyorum; bir […]
Kendimi bildim bileli bir şeyler yazdım; defterlere, kâğıt parçalarına, bazen bir kitabın kenarına, sonra yıllarca kendi siteme ve bu aralar daha çok kitap için. Uzun zamandır siteye yeni bir yazı yüklemedim ama insanın ezbere bildiği ne varsa unuttuğu, unuttuğu bazı hakikatleri ise yeniden hatırlamaya başladığı zamanlar oluyor; hayatın tadı da galiba tam böyle dönemlerde, incecik […]
Yılın son ayına girerken insan hayattan yeni başlangıçlar kadar bazı bitişler de diliyor; çünkü bazen bizi hiçbir belirgin sebep yokmuş gibi bir arada tutan, sonra yine aynı sessizlikle birbirimizden ayıran şeyler oluyor. Önceyi ve sonrayı bıçak gibi ayıran şeyler üstelik çoğu zaman büyük olaylar değil; hayatın akışını, kalbin ritmini, bir güne bakışımızı değiştirenler hep o […]
En sevdiğim dakikalar… Güzel bir kitabın başlangıcı ve enfes bir kahveden alınan ilk yudum. Bu hafta da böyle başladı; defterimi açtım, biraz döküleyim diye. Sabahları seviyorum, çünkü dün henüz tam olarak bitmemiş, bugün de bütün ağırlığıyla başlamamış oluyor; arada kahveye, deftere ve sessizliğe yetecek kadar küçük bir boşluk kalıyor. Uzun zamandır sabahları meditasyona oturuyorum; bazı […]
Hayatın yükselişleri kadar düşüşleri de var. Geçen hafta ben de düştüm; bu kez mecazen değil, bedenen. Hem de öyle hafifçe değil. İnsan bedeninin bazı yerlerini, ancak orası ağrıdığında hatırlıyor. Ben de böbreklerimi ilk kez bu kadar belirgin hissettim. O günlerde yaşadığım şeyi yalnızca bedensel bir ağrı olarak görmek istemedim. “Belki geçmişten kalan ne varsa bedenim […]
“İyi giden şeyleri kimseye anlatma.” derdi büyükler; çocukken buna benzer cümleleri çok duyar, iyi bir şey olmuşsa neden anlatmayacağımı, sevincin neden saklanması gerektiğini anlayamazdım. Büyüdükçe bunun saklamaktan çok korumakla ilgili olabileceğini düşünmeye başladım; her güzel şey kalabalığa çıkmak zorunda değil, bazı mutlulukların seyirciye, bazı başlangıçların da henüz başkalarının fikrine ihtiyacı yok. Hayatımda ilk kez gerçekten […]
Geçenlerde Arya, “Ormanda tek başına yürüyüş yapınca korkmuyor musun, anneciğim?” diye sordu. “Neyden korkayım, etrafta kimse yok ki?” dedim. Sonra kendi cevabımı düşündüm. Bazen önce korkulacak bir şey vardır, sonra korkarsın; bazen de korku önce gelir ve insan ona bir sebep bulmakta pek gecikmez. Üstelik yalnızca korku için değil; öfke, kaygı ve neşe için de […]
Bazı günler çok güzel; yazıyorsun, çiziyorsun, üretiyorsun, zihninde kelimeler, düşünceler ve yeni fikirler birbirinin önüne geçmeye çalışıyor, birini yazarken öteki geliyor, defter yetmiyor, vakit yetmiyor ve içinde sürekli çalışan küçük bir makine varmış gibi hissediyorsun. Sonra bazı günler geliyor; ah, o bazı günler… Elin ne kaleme gidiyor ne kâğıda, kelimeler hiçbir şey ifade etmiyor, sözcüklerin […]
Dün akşam çok kuvvetli bir epifani yaşadım; son bir haftadır bazı düşünceler zihnime vurup duruyor, bazen hafifleyip bazen güçlenerek gelip çekilen dalgalar gibi birbirlerinin yerini alıyordu. Birini yakalıyor, diğerini kaybediyor, bir şeyin etrafında dolaştığımı hissediyor ama ne olduğunu tam olarak göremiyordum; sonra dün akşam birdenbire okyanus sakinleşti, taşlar yerlerine oturdu ve sanki yapbozun son parçasını […]
Tetiklendiğin durumlarda dürtüsel davranmamak büyük meziyet; bana göre insanın kendi üzerindeki emeğinin en belirgin göstergelerinden biri. İçinden bir alev topu yükselirken nefesinle kalabilmek, sonradan pişman olacağın ilk tepkiyi vermemek ve zihnindeki en yüksek sesin dikte ettiğini değil, içindeki bütün sesler biraz sakinleştikten sonra geriye kalanı seçebilmek… Bunun huzuru da faydası da büyük. Çünkü insan zamanla […]