Yağmurun sesinden başka bütün seslerin kısıldığı saatlerdeyim. Üzerime geçirdiğim bir hırkayla bedenimi, birkaç satırla ruhumu, kahveyle içimi ısıtıyorum. Etraf sessizleşince —bir de üzerine yağmur yağınca— hayatın bütün o karmaşasının altında saklanan yalınlık beliriyor içimde. Böyle zamanlarda istediğim anda kendi içime çekilebildiğimi fark ediyorum. Çünkü insanın sığınabileceği hiçbir yerin, kendi içinden daha dingin, daha erinçli olamayacağını […]
Herkes değerleri için birtakım bedeller ödüyor. Kırk iki yaşımın baharında bir şey biraz daha netleşiyor bende: Bir değer, ödediğim bedele değdiği sürece hayatımda kalıyor. İnsan tabiatı gereği hayatı sürdürülebilir kılmaya meyilli. Ben de taşları yerlerine oturtmaya, yolumun sınırlarını belirginleştirmeye, kendi hayat çizgimin etrafında bana ait bir alan açmaya çalışıyorum. Galiba yaş aldıkça ne istediğimden çok, […]
Bir söz vardır; Çoğu zaman anlamak için değil, cevap vermek için dinliyoruz. Oysa insan zorlandığı şeyleri anlatırken her zaman bir cevap aramıyor. Bazen yalnızca anlaşılmak istiyor. Duyulmak. Hissedilmek. Kalpten dinlenilmek. Birinin hemen çözüm üretmeden, yarana isim koymadan, sana ne yapman gerektiğini söylemeden yanında oturabilmesi ne büyük şey. Belki gerçek yakınlık biraz da burada başlıyor; karşındakinin […]
Ağustos toparlandı, gitti işte. Deniz, rüzgâr, sessizlik, beyaz kumlar ve bütün bunların insanın ruhuna zerk ettiği o muazzam dinginlik kaldı geriye. Haziran başlarken, “Bu yaza çok inanıyorum,” demiştim. Ne kadar haklıymışım. Tuzlu saçlarımdan, güneşe kavuşmuş tenimden ve yüzüme yerleşmiş o muzip neşeden belli. İyi ki inanmışım. Hayatta ısrarla savunduğum birkaç şey var. Huzurlu yaşamak. Kendi […]
Sakin bir köşede, kitabım ve kahvemle ruhumu gezdirecek zamanlar yaratıyorum. Kendim için. Kendime iyi gelmek için. Bazen de yalnızca canım öyle istediği için. Böyle anlarda; bütün kaostan, insanlardan, olaylardan, hatta bir süreliğine kendi duygularımdan bile sıyrıldığımda düşünüyorum: Hayat bütün duyguları yaşayacak kadar uzun olabilir ama sürekli her şeyi göğüslemek için de yeterince kısa. Kitaplarla ilk […]
Erich Fromm’un söylediği gibi, sevmeyi bir sanat dalını öğrenircesine öğrenmek. Bir de sevmekle yetinmeyip sevgiyi gösterebilmek… Meğer bunların her biri ne kadar incelikli, ne kadar katmanlı, ne kadar inci oyası gibi meseleler. Bir insanı sevmek başka şey; o sevgiyi özenle büyütmek, zarafetle taşıyabilmek ve karşındaki insanın dünyasında hissedilir kılmak bambaşka. İçinde taşıdığın duygunun ötekine ulaşabilmesi […]
Bir şehri güneş güzel battığı için sevebilirim mesela. Bir başkasını yemekleri damağıma dokunduğu için. Sokaklarının dokusu güzeldir; hiçbir yere yetişmeden, yalnızca bakınarak dolaşmak isterim. Mimarisini severim. Tarihi karşısında heyecanlanırım. Bazı şehirleriyse bütün bunlardan daha küçük görünen ama benim için çok daha kıymetli bir nedenle ayrı bir yere koyarım: İnsanlarının birbirine nasıl davrandığı için. Çünkü bir […]
İnsana bir peri masalının içindeymiş hissi veren şehir Roma. Gri, puslu, hafif yağmurlu bir güne uyanıyorum. Via dei Coronari’de, 18. yüzyıldan kalma bir evde kalıyorum. Saat henüz sabah sekizi bulmamış. Pencereyi aralayıp sokağa bakıyorum. Bana en yakın kahve dükkânının nerede olabileceğini kestirmeye çalışırken günlerdir hayalini kurduğum o kokuyu düşünüyorum: Taze çekilmiş iyi bir kahve. Roma […]
Bazı kavramlar insanın zihnine okuyarak değil, yaşayarak yerleşiyor. Adını yıllardır biliyorsun belki. Anlamını da. Hatta üzerine uzun uzun konuşabilecek kadar çok şey okumuşsun. Sonra bir gün hayat o kelimeyi alıp önüne koyuyor ve o güne kadar yalnızca bildiğin şeyi ilk kez gerçekten anlıyorsun. Bir şey olmak isteyip olamamak zor bir his. Yapmak isteyip yapamamak. Gitmek […]
Havanın güzel olduğu, balkon kapısını açık bıraktığım bir sabah. Mutfakta kahvemi hazırlıyorum. Müzik çalıyor. Sıradan, güzel bir gün başlayacak gibi. Sonra birden ağrı geliyor. Olduğum yere kıvrılıyorum. Acı eşiğimin yüksek olduğunu düşünürüm hep ama bunun başka bir şey olduğunu daha ilk anda anlıyorum. Normal değil. Nefes almakta zorlanıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bir süre öylece kalıyorum. […]