İnsanın kırılma anından sonra kendi bütünlüğünü muhafaza ederek yoluna devam edebilmesi, derin bir içsel güç göstergesidir. Bazen en kırılgan görünen kişi en güçlü dönüşümü yaşar; bazen de çok güçlü sandığımız biri, beklenmedik küçük bir darbede dağılabilir. Çünkü acı, kıyaslanamaz; kişiye özgüdür. Yine de toplumsal ölçekte bazı genel doğrular vardır: Yara aldığımızda, o yaraya pansuman yapıp […]
Çok kendiliğinden oldu. Ruhum son bir haftada birkaç aidiyet birden hafifledi. Şu ahir ömrümde ilk defa sonucunu değil, sürecini düşündüğüm günler geçirdim. Hayat hepimiz için biricik ve tek. Başkalarının kurguladığı bir yaşam biçimine teslim olunamayacak kadar ise çok kısa. Hangi yoldan yürümem gerektiğini ve ne zaman geri dönmem gerektiğini en iyi ben bilirim. Ben dediğim […]
Geçen gün kendime şu soruyu sordum; İyi bir insan olmak, her şeye sessizce katlanmak mı demek? Yoksa iyilik, kendi ruhunu incitmeye izin vermemek midir? Yeni bir kitaba başladım. Öyle naif ve derinden anlatıyor ki iyiliği… Ve bunu sevgi ile öyle bütünleştiriyor ki, okudukça, satırlar ilerledikçe, kelimeler sadece aklımda değil, kalbimde yankılanıyor. Ben aşk’ın ve sevginin […]
Bazen bir an oluyor iyi olan her şey gelip buluyor insanı. Ve öyle bir dönemde, anda gerçekleşiyor ki; Bir bilet, bütün hayatına reset veriyor. Her biri öncesinde hak edilmiş bir ödül gibi birleşip ruhu iyileştiriyor. Küçücük bir niyet ile başladı dönüşümüm. Takvimde yazan tarih değil, içimdeki kalbimin fısıltısının kıpırtısı belirledi zamanını. Tekrar üç yıl aradan […]
İnsanın en yüce, en üstün, en asil, en saf yanı neresidir diye soruyor dün gece Netflix de izlediğim bir dizide. Sonra da cevap veriyor; “Ruhu”. İnsanı yüceltmek amaçlandığında, işe ilk önce ruhundan başlanmalı diye de ekliyor. Altını çizerken bu cümlelenin, aklımdan ruhumu yüceltecek en güzel etkinliği bi kaç aydır yapmadığım geçiyor. “Yazmak” Ruhumu yücelten en […]
Bazen işler umduğun gibi ilerlemiyor, bazen hayalin zaman aşımına uğruyor, bazen o çok uzun yolun daha en başında hissettiklerin kalbini sıkıştırmaya başlıyor. Bazen de hayat seni yüreğinden kapıp hiç olmadık bir yere taşıyor. Oluyor bunların hepsi. Çok isteyebilirsin, çok uğraşabilirsin, kendinden, zamanından, zerafetinden, sevginden çok verebilirsin. Ama yine de olmayabilir. Gayet mümkün, hatta çok olası. […]
İnsanın duygularını anlaması dahası yönetebilmesi, içinde birden esen fırtınada sakince durabilmesi, fırtınadan sonraki o dinginliğin tadını çıkarabilmesi bence özgüvenin en güzel tanımı. Bunu başarabilmek için bir sürü yol var hayatta. En güvenilir ve en sağlam adımlarla yürünen yolların başında geliyor kendini bilmek. Öğrenmeye içeriden başlayınca yol kolaylaşıyor. Hayat tüm karmaşasına inat, bu yalınlıktan ibaret aslında. […]
Yazım Kıştan ilkbahara yürüyoruz. Bir şarkı fonda; adımlarımı hızlandırır gibi durmaksızın akan, daha çabuk denize ulaşsın diye sokaklar ve tam nakaratta bulayım diye kendimi bir şiir karşımda günlerdir. Denize bakan kalbimi çarptıran o his geldiğinde, aniden yazı özlüyorum bazen. Akşamüstü esintilerini, kavruk renkli gülümsemelerimi, güneşi, denizin mavisini ve bana hissettiklerini. Günledir gözümün önüne aynı sahneler […]
Gözlerimi kapattım. İki elimle göğüs kafesimi iki yana doğru sonuna kadar açtım. İçime dolan ve boşalan nefesimi ve kalbimi dinledim. Öylece açınca göğsümün ortasını, sanki başka türlü bir hava doldu içime, ben başka türlü rahatladım. Sonra sustuğumu farkettim. Kendime, başkalarına, hayata, çok iyi tanıdıklarıma ve hiç tanımadıklarıma. Kendi sessizliğimin içinde günlerce oturdum. Olan biten her […]
Uzun bir yolda yürürken durup şöyle bir arkaya bakmayı akıl ettiğimiz tek nokta gibi 31 Aralıklar. Arkamızda bıraktığımız yolda iyisi ve kötüsü ile her ne yaşadıysak yaşadık. Önümüzde uzun, güzel, umut dolu, henüz hiç ayak basılmamış bir yol var. Yeni yıl ruhunu çocukluğumdan beri hep çok sevmişimdir. Sabah uyandığımda, sanki dünün yarını değilmişcesine kendimi yenilenmiş […]