İnsanın kırıldıktan sonra kendi bütünlüğünü muhafaza ederek yoluna devam edebilmesinde hayran olduğum bir şey var. Kırılmamak değil. Kırıldığın yerden ibaret kalmamak. Bazen en kırılgan sandığımız insan, içinden hiç bilmediğimiz bir güç çıkarıyor. Bazen de yıllarca dimdik gördüğümüz biri, küçücük sandığımız bir şeyin karşısında dağılıyor. Çünkü acının ortak bir ölçü birimi yok. Benim dayanabildiğim şeye bir […]
Son bir haftada ruhumun birkaç aidiyeti birden hafifledi. Bazı insanlara. Bazı düşüncelere. Bazı ihtimallere. Belki de artık bana ait olmayan birkaç eski hâlime. Kopmak gibi değildi bu. Daha çok, uzun zamandır elimde tuttuğum bir şeyi fark etmeden gevşetmek gibi. Bir sabah bakıyorsun ve artık eskisi kadar sıkı tutmadığını anlıyorsun. Şu ahir ömrümde ilk kez, sonucundan […]
Geçen gün kendime şu soruyu sordum: İyi bir insan olmak, her şeye sessizce katlanmak mı demek? Yoksa iyilik, kendi ruhunun incinmesine de kayıtsız kalmamak mı? Yeni bir kitaba başladım. İyiliği öyle naif, sevgiyi onunla öyle iç içe anlatıyor ki satırlar ilerledikçe bazı kelimeler aklımdan çok kalbimde yankılanıyor. Ben hâlâ aidiyet duygusu ile , tutkulu, gerçek […]
Bazen bir an oluyor; iyi olan birkaç şey aynı anda gelip buluyor insanı. Üstelik tam da ihtiyacı olduğu zamanda. Bazen de yalnızca bir bilet yetiyor. Hayatına yeniden başlamak için değil belki ama ona başka bir yerden bakabilmek için. Benimki Bali’ye kesilmişti. Üç yıl aradan sonra ikinci kez gittim. İlkinde başka bir Evrim vardı yanımda. İkincisinde […]
Dün gece izlediğim bir dizide insanın en yüce, en asil, en saf yanının neresi olduğuna dair bir soru geçti. Cevap ruhtu. İnsanı yüceltmeye ruhundan başlamak gerektiğini söylüyordu. Cümlenin altını çizerken aklımdan geçen ilk şey, birkaç aydır ruhuma en iyi gelen şeylerden birini yapmadığım oldu: Yazmak. Benim için insan biraz da kendine yazıyor çünkü. Aklından ve […]
Bazen işler umduğun gibi ilerlemiyor. Bazen bir hayalin zaman aşımına uğruyor. Bazen daha yolun başında hissettiklerin, yol uzadıkça kalbini sıkıştırmaya başlıyor. Bazen de hayat seni yüreğinden tutup hiç hesapta olmayan bir yere taşıyor. Oluyor bunların hepsi. Çok isteyebilirsin. Çok uğraşabilirsin. Kendinden, zamanından, zarafetinden, sevginden çok şey verebilirsin. Yine de olmayabilir. Gayet mümkün. Hatta hayatın en […]
İnsanın duygularını anlaması, dahası onlarla ne yapacağını öğrenmesi; içinde birdenbire kopan fırtınada kendini kaybetmeden durabilmesi ve ardından gelen dinginliğin tadını çıkarabilmesi… Özgüvenin en sevdiğim tanımlarından biri belki de bu. Hiç fırtına çıkmaması değil. Çıktığında kendini kaybetmemek. Bunu öğrenmenin birçok yolu var elbette ama benim bildiğim en güvenilir yol, insanın kendisini tanıması. Öğrenmeye içeriden başlayınca bazı […]
Kıştan ilkbahara yürüyoruz. Fonda bir şarkı var. Durmaksızın akıyor; sanki adımlarımı hızlandırıyor, sokakları kısaltıyor, beni daha çabuk denize ulaştırmak istiyor. Günlerdir karşıma bir şiir çıkacakmış gibi yürüyorum. Tam nakaratta. Tam denizi gördüğüm yerde. Bazı mevsimler insana başka bir mevsimi özletiyor. Ben ilkbahara yaklaşırken yazı özlüyorum mesela. Akşamüstü esintilerini, güneşi, denizin mavisini, tuzun tenimde bıraktığı hissi […]
Gözlerimi kapattım. İki elimle göğüs kafesimi iki yana doğru sonuna kadar açtım. İçime dolan, sonra yavaşça boşalan nefesimi dinledim. Kalbimi de. Göğsümün ortasını böylece açınca sanki başka türlü bir hava doldu içime. Başka türlü rahatladım. Sonra sustuğumu fark ettim. Kendime. Başkalarına. Hayata. Çok iyi tanıdıklarıma ve hiç tanımadıklarıma. Kendi sessizliğimin içinde günlerce oturdum. Olan biten […]
Sakin bir köşede, kitabım ve kahvemle ruhumu gezdirecek zamanlar yaratıyorum. Kendim için. Kendime iyi gelmek için. Bazen de yalnızca canım öyle istediği için. Böyle anlarda, bütün kaostan, insanlardan, olaylardan, hatta bir süreliğine kendi duygularımdan bile sıyrıldığımda düşünüyorum: Hayat bütün duyguları yaşayacak kadar uzun olabilir ama sürekli her şeyi göğüslemek için de yeterince kısa. Kitaplarla ilk […]