İnsanın en yüce, en üstün, en asil, en saf yanı neresidir diye soruyor dün gece Netflix de izlediğim bir dizide. Sonra da cevap veriyor; “Ruhu”. İnsanı yüceltmek amaçlandığında, işe ilk önce ruhundan başlanmalı diye de ekliyor. Altını çizerken bu cümlelenin, aklımdan ruhumu yüceltecek en güzel etkinliği bi kaç aydır yapmadığım geçiyor. “Yazmak” Ruhumu yücelten en etkili yol bu çünkü benim için.
İnsan biraz da kendine yazıyor ya, aklını ve kalbini kağıda geçirip yüreğini boşaltırken sayfaya, uzaktan bakıyor ya biraz da kendine. Temize çekmek belki, belki kendi içinde bir iç dökme hali. Her koşulda kalbime iyi geldiği âşikar. Ne zaman yazıya döksem hissettiklerimi mutlaka bir karar aldırıyor bana satırlar. Uzun zamandır zihinimde olan düşüncelerimi sıralıyorum. Hiçbir şey için acele etmek istemiyorum mesela. Telaş yapmanın dengemi kaybettirdiğini fark ediyorum. Ağır ağır denemek, seçimlerimi farkına vara vara yapmak istiyorum. Çünkü vakit kaybetmemek için aceleyle aldığım kararların bana daha çok vakit kaybettirdiğini artık çok net biliyorum.
Yaşamak istediğim günler var. Paylaşmak istediğim kahkahalar, kaydetmek istediğim anlar. Ve ilk defa sonucunu değil sürecini düşündüğüm bir şey deniyorum hayatta. Günün sonunda; Bütün mesele, güzel olanı bulup çıkarmak. Ve benim zarif kalbimin bu işi çok iyi yaptığını düşünüyorum.
Haftaya Görüşmek Üzere
Evrim Onuk
