Yeni yılın ertesi sabahı bir mucize olmayacağını biliyoruz aslında. Takvim değişince hayat değişmiyor. Aynı evde, aynı bedenle, aynı geçmişle ve çoğu zaman bir önceki geceden kalan aynı düşüncelerle uyanıyoruz. Yine de yeni bir yılın eşiğinde kararlar alıyor, niyetler belirliyor, kendimize birtakım sözler veriyoruz. Bunda sevdiğim bir şey var. Çünkü bütün o listelerin, hedeflerin ve kararların […]
Yılın ilk günü insanı hayalleriyle, son günü ise gerçekleriyle baş başa bırakıyor. Ben bugün ikisinin arasında bir yerdeyim. 2023’ü uğurlamanın tuhaf bir şenliği var içimde. Bir yılın içine bu kadar çok şey nasıl sığar, diye düşünüyorum. İnsan yaşarken fark etmiyor; günler birbirine ekleniyor, hayat kendi olağan telaşı içinde akıp gidiyor. Sonra aralık ayının sonuna geliyorsun, […]
İncelik yorgunluğu diye bir şey var. Hayata hoyratça değil, dikkatle bakmanın; kelimelerini seçmenin, karşındakini anlamaya çalışmanın, kırmamak için özen göstermenin ve bütün bunları yaparken kendi sınırlarını da korumanın yorgunluğu. Ben inceliği severim. Nezaketi de, zarafeti de. Ama artık bunların kendimden vazgeçmek anlamına gelmediğini çok iyi biliyorum. Herkesi anlamak zorunda değilim. Her davranışa bir gerekçe bulmak, […]
Ailenin her zaman en neşelisi, en çok konuşanı, hiçbir şeyi kolay kolay beğenmeyeni, her şeye bir kulp bulanı ben oldum. Çocukluğumda kendi kendime “En iyi ne öğrendin?” diye sorsaydım sanırım hiç düşünmeden “Sıkılmayı.” derdim. Hem de hakkıyla sıkılmayı. Ne yapacağımı bilmediğim o kocaman boşluğu elime alıp hamur gibi şekillendirmeyi, sonra o hamurdan kendime yeni dünyalar […]
Bazı günler hayattan çok zorlanıyorum. Sanki kalbim bütün kırgınlıklarını uzun zamandır biriktirmiş de bir sabah önüme bir tabakta koyuvermiş gibi. “Al,” diyor, “bunlar senin.” Zihnimin şaşkınlıklarına değil de kalbimin şaşkınlıklarına karşı çok dayanıksızım ben. Aklımla çözemediğim şeylerden çok, kalbimin bir türlü kabul edemediklerine takılıyorum. Bu aralar bazen bu mektupları yazmaya bile gücüm yetmiyor. Yalnızca gücüm […]
Her yaş güzellikle geliyor elbet. Ama bazı yaşlar insanı kendisine başka türlü gösteriyor. Çoğu doğum günü sabahı, bir önceki gecenin aynı insanı olarak uyanıyoruz. Haklı olarak. Gece yarısı insanın içine yeni bir akıl inmiyor, yaraları kapanmıyor, korkuları çekip gitmiyor. Saat on ikiyi geçti diye hayat yeniden başlamıyor. Yine de bazı yaşların eşiğinde durup geriye baktığında, […]
Bazı günler zor geçiyor, yalan yok. İnsan bir sebepten duygularını toparlayamıyor. İçini olduğu gibi bırakıyor, kendine sıkışıyor. Sonra uzun bir yürüyüşe çıkıyor, biraz müzik dinliyor ve kendisini zamana emanet ediyor. Bir süre sonra içeride bir yer, nasıl oluyorsa, yavaş yavaş genişliyor. Ferahlıyor hani. Tam öyle bir andaydım. Dün yine yalnız kalmayı seçip İzmir’den uzaklaştım. Bir […]
İnsan yaşayıp yaş aldıkça iki şey çok değişiyor sanki: Gözlerindeki ifade ve hayattan bekledikleri. Bu aralar arkadaşlarıma ara sıra öyle şeyler söylüyorum ki cümle ağzımdan çıktıktan sonra kendi kendime, “Bunu ben mi dedim?” diye soruyorum. Ben dedim. Demek artık böyle düşünüyorum. İnsan ne kadar değişiyor; düşünceleri, ihtiyaçları, beklentileri ve doğru bildikleri… Biz uzun, engebeli yollardan […]
Krzysztof Kieślowski’nin sorumluluk üzerine söylediği bir söz uzun zamandır aklımda; yollarımız, farkında olsak da olmasak da sürekli kesişiyor ve bu yüzden yalnızca kendimiz için yaşamıyoruz, yaptığımız şeylerin etkisi bazen hiç tanımadığımız insanların hayatına kadar uzanıyor. Sorumluluk biraz da bu düşüncede saklı benim için ve birbirimize görünmez ipliklerle bağlı olduğumuzu düşünmeyi seviyorum; toprağın altında birbirine değen […]
İnsanın kaderinin tuhaf taraflarından biri, bugün attığı adımın onu yarın nereye götüreceğini bilmemesi; belki yolculuğu bu yüzden seviyorum, çünkü her şeyi bilerek çıktığım bir yol bana biraz eksik geliyor. Yıllar sonra içimdeki bazı boşluklara cevap, bazı sorulara anlam aradığım bir dönemde önce Bali, ardından Thailand girdi hayatıma; ikisi birbirinden başkaydı, ben de ikisinde başka. Tatil […]