Sessizlikle Konuşmayı Öğrenmek…

Geçen gün kendime şu soruyu sordum: İyi bir insan olmak, her şeye sessizce katlanmak mı demek? Yoksa iyilik, kendi ruhunun incinmesine de kayıtsız kalmamak mı? Yeni bir kitaba başladım. İyiliği öyle naif, sevgiyi onunla öyle iç…

Bali Günlükleri…

Bazen bir an oluyor; iyi olan birkaç şey aynı anda gelip buluyor insanı. Üstelik tam da ihtiyacı olduğu zamanda. Bazen de yalnızca bir bilet yetiyor. Hayatına reset atmaya değil belki ama ona başka bir yerden bakmaya. Benimki Bali’ye…

Kalbe İyi Gelen…

Dün gece izlediğim bir dizide insanın en yüce, en asil, en saf yanının neresi olduğuna dair bir soru geçti. Cevap ruhtu. İnsanı yüceltmeye ruhundan başlamak gerektiğini söylüyordu. Cümlenin altını çizerken aklımdan geçen…

Her Şey Mümkün…

Bazen işler umduğun gibi ilerlemiyor. Bazen bir hayalin zaman aşımına uğruyor. Bazen daha yolun başında hissettiklerin, yol uzadıkça kalbini sıkıştırmaya başlıyor. Bazen de hayat seni yüreğinden tutup hiç hesapta olmayan bir…

Yalın…

İnsanın duygularını anlaması, dahası onlarla ne yapacağını öğrenmesi; içinde birdenbire kopan fırtınada kendini kaybetmeden durabilmesi ve ardından gelen dinginliğin tadını çıkarabilmesi… Özgüvenin en sevdiğim tanımlarından…

Deniz Kenarı…

Kıştan ilkbahara yürüyoruz. Fonda bir şarkı var. Durmaksızın akıyor; sanki adımlarımı hızlandırıyor, sokakları kısaltıyor, beni daha çabuk denize ulaştırmak istiyor. Günlerdir karşıma bir şiir çıkacakmış gibi yürüyorum.…

Sınav Sabır Sebat…

Gözlerimi kapattım. İki elimle göğüs kafesimi iki yana doğru sonuna kadar açtım. İçime dolan, sonra yavaşça boşalan nefesimi dinledim. Kalbimi de. Göğsümün ortasını öylece açınca sanki başka türlü bir hava doldu içime.…

2025’e Mektup…

Uzun bir yolda yürürken durup şöyle bir arkamıza bakmayı akıl ettiğimiz nadir eşiklerden biri galiba 31 Aralıklar. Arkamızda kalan yolda ne yaşadıysak yaşadık. İyisiyle. Kötüsüyle. İçimizde kalanlarla, geride bıraktıklarımızla.…

Yankı…

Yağmurun sesinden başka bütün seslerin kısıldığı saatlerdeyim. Üzerime geçirdiğim bir hırkayla bedenimi, birkaç satırla ruhumu, kahveyle içimi ısıtıyorum. Etraf sessizleşince —bir de üzerine yağmur yağınca— hayatın…

Yeni Sabahlar…

Herkes değerleri için birtakım bedeller ödüyor. Kırk iki yaşımın baharında bir şey biraz daha netleşiyor bende: Bir değer, ödediğim bedele değdiği sürece hayatımda kalıyor. İnsan tabiatı gereği hayatı sürdürülebilir…