Etrafımızda inanmak istemeyeceğimiz kadar kötü şey olup biterken insan yaşama hevesini ve iyi niyetini nasıl korur, uzun zamandır düşünüyorum; galiba ben, hayata bakarken vazgeçmek istemediğim bazı değerlere tutunuyorum. Başıma gelen her şeyi artık bir ders, hayatı da çözülmeyi bekleyen bir bulmaca olarak görmüyorum; çünkü bazı sorular cevapsız kalıyor, bazı kötülüklerden anlamlı bir sonuç çıkmıyor ve […]
Dün bütün gün gözümü açamadan uyuyunca anladım: Elli altı saat süren migren ağrısının insana hiç beklemediği bir yan etkisi varmış; yüzde doğal dolgu. Aynaya bakıp buna gülebildiğime göre biraz toparlanmış olmalıyım; son yazımı paylaşalı on sekiz gün olduğunu görünce kahvemi ve laptopumu alıp kokusunu, koltuklarını sevdiğim, bana kendimi yabancı hissettirmeyen o kafeye geldim. Mavişehir’e yağmur […]
Çocukları organize etmişiz; haftalardır beklediğimiz Cem Yılmaz’ın açık hava gösterisi için Özge’yle sıradayız, biletler elimizde ve fuar alanında üzerimize yağan yağmura aldırmadan ilerliyoruz. Gösterinin başlamasına on beş dakika kala iptal edildiği duyuruluyor; Özge biraz atarlanıyor, ben gülüyorum ve fuar alanından ayrılırken bu kez hiç beklemediğimiz bir şey oluyor: Cem Yılmaz’la karşılaşıyoruz. Kısacık bir an, birkaç […]
Kendimi bildim bileli zihnimin içi hiç susmuyor; en sakin göründüğüm anlarda bile derinlerde bir yerde mutlaka bir kazı çalışması sürüyor. Uzun zaman herkes hayatın dilini çoktan çözmüş de ben bazı kelimelerini duyamıyormuşum gibi hissettim; hayat, içine girdiği her kabın şeklini kolaylıkla alan bir su, ben ise kendi ağırlığını taşıyan ve başka hiçbir yere sığmayı bilmeyen […]
En beklemediğin yerinden kırılıveriyor hayat; çeşit çeşit sabahın oluyor sonra: Uyanmak istemediklerin, bir an önce doğsun diye beklediklerin, gözünü açamadığın, aklını susturamadığın, kendi sesine bile ilişemediğin… Bu sabah uyandığımda da adını henüz koyamadığım o şey hâlâ oradaydı; ne gitmiş ne de yaklaşmıştı, yalnızca kendine ait bir yerde sessizce duruyordu. Böyle zamanlarda insan kendisini aynı anda […]
Hayat döngümün kırkıncı basamağına geldim; söylerken bile başka geliyor kulağa, çünkü insan gençken kırk yaşını çok uzak bir ülke gibi düşünüyor ve oraya vardığında bugünkü kendisinden bambaşka birinin yaşayacağını sanıyor. Sonra zaman geçiyor ve bir sabah o ülkenin sınırından içeri giriyorsun: Ben geldim. “Beden yaş aldıkça ruh hafifler,” derler ama benim ruhum hâlâ bazı şeyleri […]
Kendi kendine yetmek ve mümkünse bütün bunları dışarıdan bakıldığında oldukça zarif yapmak… Oysa insanın asıl cesareti bazen tam tersinde, kusurlarını saklamadan ortaya çıkabilmekte ve gördüğü kişiyi hemen düzeltmeye çalışmadan bir süre onun yanında kalabilmekte saklı. Birkaç yıl önce içime doğru çıktığım yolculuk sırasında başladığım yogada, matın üzerinde nasılsam hayatın içinde de öyle olduğumu fark etmem […]
İnsan böyle günlerde içinin de gökyüzüne benzeyeceğini sanıyor; oysa bazen dışarıda tek bir bulut yokken içeride fırtına kopabiliyor. Derin bir nefes alsak, bir anlığına kendimizle aynı yere gelebilsek, ağrıyan yerlerimizi inkâr etmeden tahribatı görüp önce iyileşmek, sonra belki dönüşmek için küçücük bir adım atabilsek… Yapabilir miyim, bilmiyorum ve artık bilmediğim şeylere büyük cevaplar giydirmek istemiyorum. […]
Kırgınlıklar insanı yalnızlaştırıyor; duvarlarını her indirdiğinde incindiysen bir süre sonra huzuru sessizlikte aramaya başlıyorsun, insanlardan uzaklaşmak istediğin için değil, belki kendine yaklaşabileceğin başka bir yer bulamadığın için. Yaşadıklarından öğreniyorsun ama insan bazen bildikleriyle de yalnızlaşıyor; çünkü kalbin hâlâ paylaşmak isterken hafızan temkinli olmayı öğütlüyor. Sonra kendini korumakla hayattan saklanmak arasındaki o ince çizgide buluyorsun kendini […]
İçeride ne varsa biraz da dışarıda onu görüyoruz galiba; belki her birimiz bu hayata kendi hikâyemizi yaşamaya geldiğimiz için dünyaya baktığımız yer de içimizden geçiyor. Bu hafta sonu kalbim tonlarca yükün altında kalmış gibi ağırlaştı; geçtiğim dönemin, birikenlerin ya da uzun süre taşıdığımı fark etmediğim şeylerin ağırlığı birden kendisini hatırlattı belki. Geçen gün denize bakarken […]