Uzun satır aralarım var bu yazımda. Yalnızca yaşadıklarım ve kelimelerimle, bu fotoğrafın bende bıraktığı etkiyi unutmamak adına buraya çivilemek istiyorum. Tam yedi gece, sekiz gün. Sancılı günler, uzun geceler ve kolay geçmeyen bir sınavdı. Tevekkülle geçirdiğim bu sürecin içinde, çocuk kalbimden kendi gücünü yeniden keşfeden bir kadına uzanan bir yolculuk vardı. Bazı zamanlar insanın hayatında uzun uzun anlatılmıyor. Birkaç görüntü, birkaç kelime, bir fotoğraf yetiyor. Geri kalanını insan zaten kendi içinde biliyor. Bu fotoğrafa baktığımda ben, o günlerin ağırlığından çok, içinden nasıl geçtiğimi hatırlamak istiyorum. Çünkü bazı eşikler geçilirken insan kendisiyle ilgili, daha önce adını koymadığı şeyleri öğreniyor.
İstanbul’daki günlerim tamamlandığında, beni İzmir’de yeni evim, yeni semtim, çok özlediğim kızımın hasreti ve yokluğumda bile evimi taşıyan, bana koşulsuz destek olan, varlıklarıyla hayatımı kolaylaştıran çok özlediğim dostlarım bekliyor. Yeni yuvamda yemek masama oturmayı, sevdiğim yemekleri pişirmeyi, dostlarımla uzun sohbetlere dalmayı, tatlılarımızı paylaşırken kahvelerimizi yudumlamayı ve ağız dolusu kahkahalarla gülmeyi şimdiden özlemle bekliyorum. Bazen iyileşmek dediğimiz şey büyük cümlelerden geçmiyor. Bir eve dönme hayalinden, sofrada bekleyen bir tabaktan, sevdiğin insanların sesinden geçiyor. Benim için şimdi hayat biraz da bunların özlemi.
Yalnızca yedi geceyi, sekiz günü hatırlamak için değil; ruhumun en kırılgan dönemlerinden birinde, ağır bir depresyonun gölgesinde sürdürdüğüm tedavi sürecini ve yeniden hayata tutunabilmek için verdiğim sessiz mücadeleyi unutmamak için bu yazım. İnsan bazen kendi iç dünyasının en derin karanlığından geçerken, iyileşmenin yalnızca zamana değil, sabra, kabule ve kendine yeniden şefkatle yaklaşabilmeye de ihtiyaç duyduğunu öğreniyor. Bedenimin ve zihnimin yeniden aynı bütünlükte buluştuğu, kendimle daha uyumlu bir yerden hayata baktığım bir dönemdeyim. Bu iyileşme yolculuğuna çıkmak, bir başkasının yönlendirmesiyle ya da telkiniyle değil, bütünüyle kendi irademle aldığım bir karardı. Kendime, yaşamıma ve geleceğime yeniden sahip çıkma arzumun içinden doğdu. Elbette iyileşmek kolay değil; sabır, emek ve insanın kendisine gösterebildiği derin bir öz şefkat gerektiriyor. Ancak bu sürecin bana bıraktığı en kıymetli kazanım, kendime duyduğum sevgi ve saygının artık çok daha derin, sahici ve kalıcı bir anlam taşıması. Hayatımın hiçbir döneminde kendimle kurduğum bu bağı böylesine güçlü hissetmemiştim. Belki de bütün bu yolculuğun sonunda kendime verebildiğim en değerli armağan buydu. Bu nedenle, bütün teşekkürlerimden önce, en içten teşekkürüm kendime; kendi hayatım için karar verebildiğim, vazgeçmediğim ve bütün yaşanmışlıklara rağmen içimdeki yaşama sevincini yeniden büyütebildiğim için.
Evrim Onuk
Surp Pırgiç Ermeni Hastanesi




