İncelik yorgunluğu diye bir şey var. Hayata hoyratça değil, dikkatle bakmanın; kelimelerini seçmenin, karşındakini anlamaya çalışmanın, kırmamak için özen göstermenin ve bütün bunları yaparken kendi sınırlarını da korumanın yorgunluğu. Ben inceliği severim. Nezaketi de, zarafeti de. Ama artık bunların kendimden vazgeçmek anlamına gelmediğini çok iyi biliyorum. Herkesi anlamak zorunda değilim. Her davranışa bir gerekçe bulmak, her suskunluğu çözmek, her kırgınlığı kendi içimde onarmak zorunda da değilim. Bir zamanlar inceliğin biraz da tahammül etmek olduğuna inanırdım. Şimdi başka türlü düşünüyorum. İncelik, gerektiğinde mesafe koyabilmekte de var. Zarafet, bir kapıyı çarpmadan kapatabilmekte. Kendine saygı ise hangi kapının önünde artık beklemeyeceğini bilmekte. Yaş aldıkça kendimde en sevdiğim değişimlerden biri bu oldu: Neyi istediğimi bildiğim kadar neyi istemediğimi de biliyorum. Hayatıma kimi, neyi ve ne kadar alacağıma daha dikkatli karar veriyorum. Bunu kibirden değil, seçme hakkım olduğunu artık daha iyi bildiğimden yapıyorum. Çünkü insanın kendi hayatının merkezinde durması, başkalarını dışarıda bırakması demek değil; yalnızca kendisini dışarıda bırakmaması demek. Ben artık kendi hayatımda kenara çekilip başkalarının tercihlerini seyreden biri olmak istemiyorum. Sevebilirim, anlayabilirim, elimden geldiğince özen gösterebilirim. Fakat anlayışın sınırsız bir tahammüle, nezaketin suskunluğa, sevginin ise kendimden eksiltmeye dönüşmesine izin vermek istemiyorum. Belki inceliğin en zor tarafı da burada: Başkasına gösterdiğin özeni kendinden esirgememek.
Belki bu yüzden içimde bir düş bahçesi olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor. Ama bu bahçe saklandığım bir yer değil. Kimsenin gelip beni kurtarmasını beklediğim bir masal da değil. Benim kurduğum, büyüttüğüm ve sınırlarını belirlediğim bir yer. Kapısını kime açacağıma da ben karar veriyorum. Tam ortasında büyük bir zeytin ağacı var. Kökleri derinde, gövdesi sağlam. Gösterişli olmaya ihtiyacı yok; varlığı yeterince güçlü. Sanırım kendimi en çok ona benzetiyorum. Fırtına görmüş, budanmış, bazı dallarını kaybetmiş ama köklerini korumuş bir ağaca. Çitlerden begonviller taşıyor. Renkleri birbirine karışıyor ama hiçbiri diğerine dönüşmüyor. Güzellik bana artık biraz böyle geliyor: Kendinden vazgeçmeden yan yana durabilmek. Sevmek ama kendini kaybetmemek. Yakınlaşmak ama sınırlarını unutmamak. Birine yer açarken kendi yerinden çekilmemek. Bahçemde güneş de var, ay da, yıldızlar da. Gökyüzünün kurallarını değiştirmeye çalışmıyorum artık. Güneş batıyorsa batsın. Gece geliyorsa gelsin. Her şeyin sonsuza kadar aydınlık kalmasına ihtiyacım yok. Karanlığın da hayatın dili içinde bir yeri olduğunu biliyorum. Güzel olan bitebilir. Sevilen gidebilir. Bazı hikâyeler tamamlanmadan sona erebilir. Bunların hiçbirini istemek zorunda değilim ama olabileceklerini kabul edebilirim. Belki olgunlaşmak biraz da hayatın bütün şartlarını kendi arzularına göre düzenleyemeyeceğini bilmek ve buna rağmen nasıl yaşayacağına karar verebilmek. Benim düş bahçemde bu yüzden kusursuz bir mevsim yok. Her zaman çiçek açmıyor. Bazen yaprak döküyor, bazen dallar budanıyor, bazen uzun süre hiçbir şey olmuyor. Ama kökler orada kalıyor.
Bugün düş bahçeme baktığımda orada önce kendimi görüyorum. Başrolde olduğum için değil; hayatımın sorumluluğunu başka bir yere bırakamayacağımı artık bildiğim için. Huzurumu korumak benim işim. Sınırlarımı çizmek, seçimlerimin arkasında durmak, gerektiğinde gitmek, gerektiğinde kalmak, sevdiğimde bunu saklamamak ama sevgi uğruna kendimi eksiltmemek de. Hayatımdan insanlar geçecek elbette. Bazıları uzun süre kalacak, bazıları yalnızca bir mevsim. Kimileri bahçeme çiçek bırakacak, kimileri farkında olmadan bir dal kıracak. Ama bahçe yine benim. Birinin gelişiyle güzelleşmek zorunda olmadığı gibi, gidişiyle de çoraklaşmak zorunda değil. Çünkü ben artık kendi hayatımda misafir değilim. Ne istediğimi biliyorum. Neye razı olmayacağımı da. Sevmekten korkmuyorum ama kendimi kaybetmeyi sevginin bedeli saymıyorum. Yalnız kalmaktan ürkmüyorum ama yalnızlığı da bir meziyet gibi taşımıyorum. Birine ihtiyaç duyabilirim. Özleyebilirim. Kırılabilirim. Bazen bütün bildiklerimi unutabilirim. Bunların hiçbiri, kim olduğuma dair hüküm vermeye yetmez. Gücü de artık hiç düşmemekle ölçmüyorum. Benim için güç, gerektiğinde yardım isteyebilmek, yanıldığını kabul edebilmek, sevdiğin hâlde gidebilmek ve bir başkasına gösterdiğin inceliğin birazını kendine de gösterebilmek. Belki düş bahçem tam olarak bunun için var: Dünyadan kaçmak için değil, dünyanın içinde neyi korumaya değer bulduğumu hatırlamak için. Köklerimi, sınırlarımı, inceliğimi, neşemi, merakımı ve kendime duyduğum saygıyı. Bahçemin duvarları yüksek değil. Kapısı da kilitli değil. Yalnızca herkes istediği zaman içeri giremiyor. Çünkü kapısı var. Anahtarı da bende.
Evrim Onuk
