İnsan böyle günlerde içinin de gökyüzüne benzeyeceğini sanıyor; oysa bazen dışarıda tek bir bulut yokken içeride fırtına kopabiliyor. Derin bir nefes alsak, bir anlığına kendimizle aynı yere gelebilsek, ağrıyan yerlerimizi inkâr etmeden tahribatı görüp önce iyileşmek, sonra belki dönüşmek için küçücük bir adım atabilsek… Yapabilir miyim, bilmiyorum ve artık bilmediğim şeylere büyük cevaplar giydirmek istemiyorum. Ama cevabını arayabileceğim bazı sorularım var: Ben ne istiyorum, nereden başladım, nereye gidiyorum? Çok yazan biri olarak yazmanın, özellikle de el yazısıyla yazmanın bana iyi geldiğini biliyorum; bazen anlamak, bazen unutmak, bazen unutmamak, bazen de içimde taşıdığım şeyi artık tek başıma taşımamak için yazıyorum. Kendimi hoyrat bir fırtınanın içinde bulduğumda ise durup “Ben burada ne arıyorum ve neden yine buradayım?” diye sormam gerekiyor.
Sanırım bu hayattaki en büyük korkularımdan biri bilinmezlik; zihnim bilmediği şeyin karşısında hemen boşlukları bir cevapla, ihtimalle ya da senaryoyla doldurmak istiyor. Bazen korkum sessizliğe dönüşüyor, bastırdığım öfkenin altından üzüntü çıkıyor, hiçbir şey yapmadığım hâlde yoruluyor ya da iyiymişim gibi davranıp içimdeki gölge peşimden gelirken yüzüme gereğinden fazla neşe sürüyorum. Oysa insan kendisini kandırırken bile bir yerinden biliyor: Acımıştır, geçmemiştir ve henüz anlamamıştır. İyileşmek de her zaman güzel görünmüyor; bazen ağrılı, bazen sancılı, bazen de bir sabah uyandığında dün kadar acımadığını fark etmek kadar sıradan. Zamanla kendi yaramızın dilini öğreniyor, nerede sızladığını, neyin dokunduğunu, neyin yeniden kanattığını ve neyin biraz olsun rahatlattığını daha iyi biliyoruz. Ama acıyı yüceltmek, bana zarar veren bir şeyi beni büyüttü diye güzel ilan etmek ya da her yaranın içinde mutlaka bir armağan aramak istemiyorum. Belki yapılabilecek şey önce yaranın yanına oturup onu suçlamadan “Buradayım,” demek ve sonra usulca sormak: “Neresi acıyor?”
Çocukken dizimizi yaraladığımızda biri eğilip yaraya üflerdi; acıyı ortadan kaldırmazdı belki ama yalnız olmadığımızı hissettirirdi. Bazen şefkat de tam olarak böyle geliyor bana: İyileştiremediğin bir şeyin yanında hemen çözmeye, nasihat vermeye ya da onu küçültmeye çalışmadan kalabilmek. Belki insanın kendisine de “Nasıl yine buraya geldin?” demeden, kendi hikâyesini bir başkasının hikâyesini dinler gibi merakla, sabırla ve şefkatle dinlemesi gerekiyor. Çünkü iyileşmek geçmişi değiştirmiyor, başımıza geleni olmamış yapmıyor ve bizi yaralanmadan önceki kişiye geri döndürmüyor; belki yalnızca yaramızla kurduğumuz ilişkiyi değiştiriyor. Bir gün bakıyorsun, yara hâlâ orada ama artık bütün hikâyen değil. Sonra yaranla, iyileşen yerlerinle, henüz iyileşmeyenlerinle ve bütün hikâyenle yürümeye devam ediyorsun. Gökyüzü hâlâ masmavi ama içimdeki bütün bulutlar dağılmış değil ve artık dağılmak zorunda olduklarını da düşünmüyorum. Başımı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum ve ilk kez maviliğin, bulutsuz olmak demek olmadığını düşünüyorum.
Evrim Onuk
