Uzun satır aralarım yok bu yazımda. Yalnızca birkaç kelimeyle, bu fotoğrafın bende bıraktığı etkiyi unutmamak adına buraya çivilemek istiyorum…
Tam yedi gece, sekiz gün. Sancılı günler, uzun geceler ve zorlu bir sınavdı. Tevekkülle geçirdiğim bu sürecin huzuruyla; çocuk kalbimden, kendi gücünü yeniden keşfeden bir kadına uzanan bir yolculuktu bu.
Bir otuz gün daha ayrı kalacağız, İzmir’im… Ama İstanbul’dan döndüğümde beni yeni evim, yeni semtim, çok özlediğim kızımın hasreti ve her koşulda yanımda olan ben olmadan benim evimi taşıyan bana koşulsuz destek olan çok özlediğim dostlarım bekliyor. Yeni yuvamda yemek masamda sevdiğim yemekleri pişirmeyi, dostlarımla uzun sohbetlere dalmayı, tatlılarımızı yiyip kahvelerimizi yudumlarken ağız dolusu kahkahalar ile gülmeyi özlemle bekliyorum.
Evrim Onuk
Surp Pırgiç Ermeni Hastanesi
