Yazılarım

İnsan gözleriyle koca bir denizi kucaklayabilir, martılarla konuşabilir, gece olduğunda gökyüzündeki yıldızları öpebilir. Kalbiyle şiir okuyabilir, kitaplarla el ele tutuşabilir. Hem yağmuru hem güneşi aynı

Geçtiğimiz birkaç günü ağır bir soğuk algınlığının içinde, hasta geçirmemiş olsaydım bugün kitabım için İstanbul’a doğru yola çıkıyor olacaktım. Cumartesi günü edebiyat editörümle yapacağımız görüşme,

Bir yılı geride bıraktım mı sahiden? Virajları, kasisleri, durakları, yürüdüğüm patikaları, koştuğum sokakları… Ondan emin değilim. Ama bugün kutlamaya değer bir yaşı daha arkamda bırakıyorum.

Alice Fikirler Diyarında, felsefeyi öğretmeye çalışan bir kitaptan çok, insanı kendi düşüncelerinin arasına bırakan bir yolculuk gibi geldi bana. Sayfalar ilerledikçe Alice’in karşılaştığı düşünürlerden çok,

Bugün Zeytin Ağacı dizisinin üçüncü sezonunu izlerken bir süre sonra hikâyeden koptuğumu fark ettim. Ekrana bakıyordum ama başka bir şey görüyordum. Ayvalık’ı. Doğduğum, büyüdüğüm, çocukluğumun

İnsanın kırıldıktan sonra kendi bütünlüğünü muhafaza ederek yoluna devam edebilmesinde hayran olduğum bir şey var. Kırılmamak değil. Kırıldığın yerden ibaret kalmamak. Bazen en kırılgan sandığımız

Çok kendiliğinden oldu. Son bir haftada ruhumun birkaç aidiyeti birden hafifledi. Bazı insanlara. Bazı düşüncelere. Bazı ihtimallere. Belki de artık bana ait olmayan birkaç eski

Geçen gün kendime şu soruyu sordum: İyi bir insan olmak, her şeye sessizce katlanmak mı demek? Yoksa iyilik, kendi ruhunun incinmesine de kayıtsız kalmamak mı?

Bazen bir an oluyor; iyi olan birkaç şey aynı anda gelip buluyor insanı. Üstelik tam da ihtiyacı olduğu zamanda. Bazen de yalnızca bir bilet yetiyor.