Bazen bir an oluyor; iyi olan birkaç şey aynı anda gelip buluyor insanı. Üstelik tam da ihtiyacı olduğu zamanda. Bazen de yalnızca bir bilet yetiyor. Hayatına yeniden başlamak için değil belki ama ona başka bir yerden bakabilmek için. Benimki Bali’ye kesilmişti. Üç yıl aradan sonra ikinci kez gittim. İlkinde başka bir Evrim vardı yanımda. İkincisinde başka. Ada aynı adaydı belki. Ben değildim. Bu yolculuk küçücük bir niyetle başladı. Zamanını takvimdeki tarihten çok, içimdeki o kıpırtı belirledi. Gitmek istedim. Gittim. Bazen insanın kendisi için verdiği önemli kararların açıklaması bu kadar kısa olabiliyor. Her şeyi gerekçelendirmeden, kimseye uzun uzun anlatmadan, içinden gelen bir isteğin arkasından yürümek… Bali’nin güzelliğini anlatmak zor. Gözün gördüğünü kelimeye çevirmeye çalışınca bir şey mutlaka eksik kalıyor. Renkler. Kokular. Nem. Yeşil. Deniz. Sabahın sesi. İnsanların yüzleri. Bir yerin fotoğrafını çekebiliyorsun ama sende açtığı alanın fotoğrafını çekemiyorsun. Ben bu kez biraz ona baktım. Bende ne açılıyor? Neyi başka türlü görüyorum? Neyi artık eskisi gibi taşımak istemiyorum? Gerçek sihrin dışarıda bir yerde olduğundan emin değilim. Bali’nin insana mucizeler yaptığından da. Zaten bir coğrafyaya kendimizi değiştirme sorumluluğunu yüklemek bana biraz haksızlık gibi geliyor. Ama bulunduğun yerden uzaklaşmanın tuhaf bir tarafı var: Her gün aynı mesafeden baktığın hayatını birden başka bir açıdan görüyorsun. Alışkanlıkların, ilişkilerin, kararların, hatta kendine anlattığın hikâyeler bile uzaktan başka görünebiliyor. Benim için de biraz öyle oldu. Kendimin farklı hâllerini düşündüm orada. Bazen güçlü. Bazen tutkulu. Bazen sezgilerine yaslanan. Bazen fazlasıyla akılcı. Bazen korkan. Bazen hiçbir şeyi umursamadan yola çıkan. Bunlardan hangisi gerçek ben? Hepsi. İnsanın kendisini tek bir tarife sığdırmak zorunda olmadığını anlamak bana iyi geliyor. Belki güç de hep aynı hâlde kalabilmek değil; hangi tarafına ne zaman ihtiyaç duyduğunu fark edebilmek.
İlişkilerimi düşündüm. Sınırlarımı. “Hayır” diyebildiğim ve diyemediğim yerleri. Bir sınırın insanları birbirinden ayırmak için örülen bir duvar olmak zorunda olmadığını orada bir kez daha düşündüm. Bazen sınır yalnızca nerede başladığını, nerede bittiğini bilmek. Neyi kabul ettiğini. Neyi etmediğini. Kendini korurken karşındakini cezalandırmamak. Karşındakini severken kendinden vazgeçmemek. Bali’den dönerken yanımda yalnızca bunlar yoktu. Bir kararım da vardı. Yıllar önce patentini aldığım L’Atelier SoHo’yu, iki yıldır yaptığım gayrimenkul ve portföy yöneticiliğiyle aynı çatı altında buluşturmaya karar verdim. Kendi markamın altında. Kendi başıma. Bu cümleyi şimdi yazmak kolay. Kararını vermek o kadar değildi. Çünkü yeni bir başlangıç fikrinin içinde heyecan kadar korku da var. Ya olmazsa? Ya yanlış zamansa? Ya hazır değilsem? Sonra insan bir yerde şunu fark ediyor: Hazır hissetmekle hazır olmak aynı şey değil. Hayatta bazı yollara bütün korkuların bittikten sonra çıkılmıyor. Bazen korku da seninle aynı uçağa biniyor, aynı bavulla geliyor, yol boyunca yanında yürüyor. Mesele onu bütünüyle susturmak değil; kararını onun vermesine izin vermemek. Ben de öyle yaptım. İlk adımım kusursuz değildi. Olmasına da gerek yoktu. Bir zamanlar başlamadan önce her şeyi tamamlamam gerektiğini düşünürdüm. Şimdi başlangıçların biraz eksik olma hakkı olduğuna inanıyorum. Çünkü bazı şeyler ancak yürürken biçimleniyor. Yol, daha üzerinde yürüyen yokken kendisini bütünüyle göstermiyor zaten. Bazı şeyleri öğrendim. Bazılarını hâlâ öğreniyorum. Zamanın insana yalnızca yaş eklediği doğru. Ama bizi kendiliğinden daha bilge yaptığına da emin değilim. Zaman yalnızca geçiyor. Asıl mesele, o geçerken bizim neyi fark ettiğimiz ve fark ettiklerimizle ne yaptığımız.
Ben kendi payıma birkaç şey koydum çantama: Sınırlarımı. Seçiciliğimi. Özsaygımı. Neye tahammül edip etmeyeceğimi. Neyi istediğimi söyleme cesaretimi. Bir de gerektiğinde yeniden başlayabileceğimi bilmenin verdiği o sessiz güveni. Bir bilet bütün hayatımı değiştirdi mi? Hayır. Bir bilet yalnızca beni Bali’ye götürdü. Hayatımı değiştirme işini bir uçak biletine, bir adaya ya da birkaç güzel günün büyüsüne bırakmak istemem zaten. Ama bazen başka bir yere gittiğinde, kendi hayatına dönerken yanında orada olmayan bir şey getiriyorsun. Yeni bir düşünce. Başka bir bakış. Belki uzun zamandır içinde duran ama henüz adını koymadığın bir karar. Ben bir karar getirdim. Şimdi önümde beslemem, büyütmem, sürdürmem gereken yeni bir yol var. Yepyeni bir patika. Nereye çıkacağını bilmiyorum. Bu kez bilmemek beni eskisi kadar korkutmuyor. Çünkü kendi hikâyenin başrolünde olmak, bütün senaryoyu önceden bilmek ya da her şeyi kontrol edebilmek demek değilmiş. Bazen yalnızca kendi kararının sorumluluğunu alıp ilk adımı atabilmekmiş. Ben attım. Bununla gurur duyuyorum. Bilet hâlâ bir yerlerde duruyor mu, bilmiyorum. Belki bir çekmecede, belki çoktan kayboldu. Ama beni götürdüğü yerden getirdiğim karar hâlâ benimle. Sanırım bazı yolculukların insanda kalan asıl hatırası ne fotoğraf ne bilet ne de bavula sıkıştırılmış küçük bir eşya. Bazen insanın eve dönerken yanında getirdiği yeni bir cesaret oluyor. Bazı yolculukların gerçek dönüş bileti galiba tam da bu.
Evrim Onuk
