“Alice Fikirler Diyarında”, felsefeyi öğretmeye çalışan bir kitaptan çok, insanı kendi düşüncelerinin arasına bırakan bir yolculuk gibi geldi bana. Sayfalar ilerledikçe Alice’in karşılaştığı düşünürlerden ziyade, onların sordurduğu sorularla ilgilenmeye başladım. Bazı fikirlerin üzerinden kolayca geçtim, bazılarında ise durup kendi hayatımla karşılaştırma ihtiyacı hissettim. Belki de kitabın en sevdiğim tarafı buydu: Bir düşünceyi doğru ya da yanlış diye önümüze koymak yerine, insanın kendi cevabını araması için küçük kapılar açması. Bu arada kitabın Goodreads puanı yüksek ve dağılımı da oldukça olumlu.
Felsefeyle çok derin bir geçmişi olan biri için kimi bölümleri fazla yalın kalabilir. Benim içinse tam tersine, bu sadelik kitabın gücüydü. Çünkü filozofları ulaşılmaz isimler olmaktan çıkarıp onların yüzyıllar önce sordukları soruların bugün hâlâ bizim hayatımızın içinde olduğunu hatırlatıyor. Kitabı bitirdiğimde aklımda tek tek filozoflardan çok şu düşünce kaldı: İnsan bazen cevabını bulmak için değil, doğru soruyu bulabilmek için okumalı. Ve bende en çok karşılık bulan düşüncelerinden biri ise “Bilgelik sana ayakkabı getirinceye kadar sandaletle yürü.”
Her şeyi bilmek için bekleme; bildiğin kadarıyla yürümeye başla. Ve insan bazen cevabını bulmak için değil, doğru soruyu bulabilmek için okumalı. Çünkü bazı kitaplar bize ne düşüneceğimizi anlatmaz. Sadece gerçekten düşünüp düşünmediğimizi hatırlatır.
Ve sanırım Alice’in Fikirler Diyarındaki yolculuğundan bana kalan en güzel şey de bu oldu…
Haftaya Görüşmek Üzere
Evrim Onuk
